X
تبلیغات
کلبه شاعران - دوبیتی های زیبا
کلبه شاعران

دریای شورانگیز چشمانت چه زیباست ، آنجا که باید دل به دریا زد همینجاست

         

          سحر گاه در چمن خوشــرنگ شد گل         نگـــاهش كـــردم و دلتنگ شـد گـــل

           به دل گفتم كه ناز است اين مينديش         چو دستى پيش بردم سنگ شد گل

                                                      ....................

         جان غمگين،تن سوزان، دل شيدا دارم         آنچه شايسته عشق است مهيا دارم

         سوز دل، خون جگر، آتش غـم، در فراق         چه بلاها كـــه ز عشقت من تنها دارم

                                                       ....................

             دل جــــز ره عشق تــــو نپويد هـرگــز         جز محنت و درد تو نجويد هرگز

             صحراى دلم عشق تو شورستان كرد         تا مهر كسى در آن نرويد هرگز

                                                       .....................

              شب نيست كـه آهـــــم به ثريا نرسد         از چشم ترم آب به دريا نرسد

              ميميرم از اين غصه كـــــه آيــــــا روزى         ديدار به ديدار رسد يــــا نرسد

                                                       ......................

                   سال ها پرسيدم از خود كيستم؟          آتشم؟شورم؟شــــرارم؟چيستم

                   ديدمـــش امروز و دانستم كنــــون          او به جز من،من به جز او نيست

                                                       ......................

                   تــــو را بر كوه خواندم آب مى شد          به دريا گفتمت بى تاب مى شد

                   چو بر شب نام پاكت را ســـــرودم          ز خورشيد رخت سيراب مى شد

                   

نوشته شده در چهارشنبه 18 آبان1390ساعت 0:8 توسط . . . . .|


 

              مــــــرا آن ديده ى تر مى شناسد      مرا از خويش بهتر مى شناسد

              به جرم عاشقى ها سر شناسم      مـرا از پشت خنجر مى شناسد

                                                   ...................

        يك لحظه سكوت كرد و حرفش را خورد      بغض نفس و گلوى او را آزرد

        مى خواست كـه عشق را نمايان نكند      اشك آمد و باز آبرويش را برد

                                                   ....................

                  نمى دانست معناى خطــــــر را      به باد آشنايى داد ســـــر را

                  نديدى بوسه باران كرد با شوق      درخت عشق لب هاى تر را 

                                                    ....................

              تمـــــام آسمـــــان تعبيــر چشمت       حواس پـرت من درگيـــر چشمت

              دلم عاشق شدن اصلا بلد نيست       اگر عاشق شدم تقصير چشمت

                                                     ....................

                    پس از تو خط قرمز مى گذارم        پس از هر بى تو هرگز مى گذارم

                    مبـــــادا واژه ها دستت بگيرند       تـــــــو را در يك پرانتز مى گـــذارند

                                                      ...................

               پاييز شدم تـــا تو بهـــــارم بشوى        پرونده سبـــــز روزگــــارم بشوى

               اى عشق چرا مثل دلم زرد شدى        من صبر نكردم كه دچارم بشوى

                                                      ....................

                       دل من يار و غمخوارى ندارد        پريشان است بـــازارى ندارد

                       هزاران قلب را تسخير كردند        كسى با قلب ما كارى ندارد

                                                      .....................

                  عمريست غم و درد نشانم داده        در آتش سينه اش امانم داده

                  رنجور ترين درخت باغش هستم       هـــر بــــار مرا ديده تكانم داده

                                                       ......................

                 بى وفــا شدى جفــــايت مى كنند       بى وفايى كــن وفايت مى كنند

                 مهربانى گر چه آيينى خوش است       مهربان باشى رهايت مى كنند

                                                        .....................

                      من در غم تو، تو در وفاى دگرى       دلتنگ تو من تو دلگشاى دگــرى

                      در مذهب عاشقان روالى باشد      من دست تو بوسم تو پاى دگرى

 

نوشته شده در چهارشنبه 5 مرداد1390ساعت 3:28 توسط . . . . .|


 

                    يادت نرود كه ياد تو در ياد است         آبـادى دل بـــراى تــــــــــو آبـــاد اســت

                    از يــاد نبر دل حقيرم اى دوست         در اين دل من هميشه يادت ياد است

                                                       .....................

         اشتياقى كـــه به ديـــــدار تو دارد دل من         دل من داند و من دانم و دل داند و من

         خاك من گِل شود و گُل شكفد از گِل من          تــا ابد مهــــــر تو بیرون نرود از دل من

                                                       .....................

              کمى گيجم كمى منگم عجيب است         پريده بى جهت رنگم عجيب است

              تــو را ديــــدم همين يك ساعت پيش         برايت بـــاز دلتنگـــــم عجيب است

                                                        .....................

           گلبرگ به نرمى چو بر و دوش تو نيست         مهتاب به جلوه چون بنا گوش تو نيست

           پيمــــانه به تاثير لب نـوش تـــــو نيست         آتشكــــده را گـــرمى آغــــوش تو نيست

                                                         .....................

                       من را تو ببخش چشم من كور         دستم برود به زير ساطـــور

                       تقصيـــــر دلــــــــــم نبــود دزدى         چشم تو سياه بود و مغرور

                                                          .....................

                            مهر تو در ساحل روحم وزيد         چشم تو در گنجه عشقم خزيد

                            با تو وفا كــــــردم و لبخند تو         مـــــار شد و كفتــر جــانــم گزيد

                                                           .....................

                 در دل درديست از تو پنهان كه مپرس        تنگ آمده چندان دلم از جان كه مپرس

                 با اين همــــه حال و در چنين تنگدلى        جا كــــــرده محبت تو چندان كه مپرس

                                                           ......................

                            تو كه قصد جدايى كرده بودى        خيال بى وفايى كرده بودى

                            چـــــــــــــــرا با اين دل مــــــن        زمـانى آشنايى كرده بودى

                                                            .....................

                        مرا ديوانه مى سازد نگـــــــاهش        فغان از اين نگـــاه گـــــاه گاهش

                        لب او گر چه خاموش است ليكن        سخن هاست پنهان در نگاهش

 

                         

نوشته شده در دوشنبه 27 تیر1390ساعت 3:17 توسط . . . . .|


                  دل عاشـق به پيغامى بسازد            خمـــــار آلوده با جامى بسازد

                  مرا كيفيت چشم تو كافيست            رياضت كش به بادامى بسازد     

                                                ...........................

           در خدمت خلق زندگى ما را كشت            و اندر پى تان دوندگى ما را كشت

           هــم منت روزگـــار و هم منت خلق            اى مرگ بيا كه زندگى ما را كشت

                                                ............................

     چه خوش برقى به چشم شب درخشيد           چـــراغــم را فــروغـى تـازه بخشيد

     نخــــوان اى جغـــــد شــب لالايى شــوم           كه پشت پرده بيدار است خورشيد

                                                ............................

در نگــاهت خـــوانــده ام غـــرق تمنايى هنوز           گر چه در جمعى ولى تنهاى تنهايى هنوز

بى تو امشب گريه هم با من غربيى مى كند          ديده در راهند چشمانم كـــه باز آيى هنوز

                                                .............................

             اى اشك دوباره در دلــــــم درد شدى         تا ديده ى من رسيدى و سرد شدى

             از كودكى ام هم آن زمان خواستمت         گفتند دگـــــــر گريه نكن مـــرد شدى

                                                 .............................

             ميبارى اى باران و ميشويى زميــن را         امـــــا نميشــويـى دل انــدوهيـــــگـــن را

             سنگين ترينى بى شك اما اندكى نيز         تسكين نخواهى داد اين غمگين ترين را

                                                 .............................

           بى روى او به دنيا يك ذره نيست ميلى         از وقت رفتن او خيلى گـــذشته خيلى

           دلتنگم و پريشان با يك اميد كـــــم رنگ         شايد براى من هم دلتنگ مانده ليلى

                                                  .............................

                 مكن مستم كه هوشيار تو هستم         مكن خوابم كــه بيدار تو هستم

                 ميان خواب و بيدارى جهانى اســت        مكن تركم كه غمخوار تو هستم

                                                  ..............................

                           صبورى مى كنم تا مه بر آيد        صبورى مى كنم تا شب سر آيد

                           صبورى مى كنم تا زندگـانى        مــــــرا بگذارد و مـــرگ از در آيــد

                                                  ...............................

                       يادت نرود كه ياد تو در ياد است        آبـــادى دل بــــراى تــــو آبــــاد اســــت

                       از ياد نبــر دل حقيرم اى دوست        در اين دل من هميشه يادت ياد است

 

نوشته شده در شنبه 18 تیر1390ساعت 0:12 توسط . . . . .|


 

                      خـــــداوندا مرا هشيار گردان            ز خواب غفلتم بيدار گردان

                      ز خواب غفلت و هول قيامت            زبانم را به استغفار گـردان

                                                  ...........................

     به روىِ برگ زندگى دو خط زرد مى كشم            و چشم عاشق تو را كه گريه كرد مى كشم

     تو رفتى و بدون تو كسى نگفت با خودش           كـــه من بدون چشم تو چقدر درد مى كشم

                                                  ...........................

       به عاشقى ام گـــرمى و تب داد شقايق           آرامـــش مهتابى شب داد شقايق

       رسوا شدم آسوده شد او فكرش و من را           يك عاشق ديوانه لقب داد شقايق

                                                   ...........................

                      شبى تا صبح تنها گريه كردم            تمام سوز دل را گــريه كردم

                      سوار مــوج دريا بودى اى مـاه           كنارت روى شنها گريه كردم

                                                   ............................

                    گــل ما،اعتقاد عشق اين است           بهــــار تو بهــــــار آخـــرين است

                    دلى كــــه خالى از مهر تو باشد           حسابش با كرام الكاتبين است

                                                   ............................

                   من و حــــس لطيف دســت هايت          دو گلبرگ ظريف دست هايت

                   جسارت كرده ام گاهى سروده ام          دو بيتى با رديف دست هايت

                                                    ...........................

                 دنيا همه هيچ و كــار دنيا همه هيچ          اى هيـــچ بـــــراى هيــــچ بـــــر هيـــچ مپيــــچ

                 دانى كه از آدمى چه ماند پسِ مرگ          عشق است و محبت است و باقى همه هيچ

                                                    ...........................

                زرد است كه لبريز حقايق شده است          تلــــخ است كه با درد موافق شده است

                شاعــــــــــر نشدى و گرنه ميفهميدى          پاييز بهارى است كه عاشق شده است

                                                    ...........................

                            از پاسخ من معلمان آشفتند          از حنجرشان هر آنچه آمد گفتند

                            اما به خــدا هنوز من معتقدم          از جــاذبه تو سيب ها مى افتند

                                                     ...........................

                     اى كــــــرده شراب حب دنيا مستت         هوشيار نشين كه چرخ سازد پستت

                     مغرور جهان مشو كه چون مثل حنا         بيش از دو ســـه روزى نبُود در دستت

 

 

نوشته شده در پنجشنبه 16 تیر1390ساعت 20:46 توسط . . . . .|


 

    روشن از پرتو رويت نظرى نيست كه نيست      منت خــــــاك درت بر بصرى نيست كــــه نيست

    ناظــــــــر روى تـــــو صـــاحب نظـــــرانند آرى      سر گيسوى تو در هيچ سرى نيست كه نيست

                                             ................................

                      تا مدرسه و مناره ويران نشود      اين كار قلندرى به سامان نشود

                      تا ايمان كفر و كفر ايمان نشود     يك بنـده حقيقتا مسلمان نشود

                                             .................................

                 با يــــــــــار موافق،آشنايى خوشتر     وز همدم بى وفا، جدايى خوشتر

                 چون سلطنت زمانه بگذاشتنيست     پيوند به ملــك بينوايى خـــــوشتر

                                              .................................

           اى عشق مدد كن كه به سامان برسيم     چون مزرعه تشنه به پايان برسيم

           يـــا من برســــم بــه يـــار يا يــــار به مـن    يا هــر دو بميريم و به پايان برسيم

                                              ..................................

                          جهان را يخ گرفت از آه سردم     زمين لرزيد از اين فرياد و دردم

                          در اينجا در مـــزار بيكسى ها     هميشه گـريه كردم گريه كردم

                                              ...................................

                 ز مُردم دل بگردان يــــــا خــــــــدا كن     خــدا را وقـت تنهايى صدا كن

                 در آن حالت كه اشكت مى چكد گرم     غنيمت دان و ياران را دعا كن

                                               ...................................

                       رفقيان يك بــــه يك در خاك رفتند     بســا شاد و بســا غمنـــاك رفتند

                       چو بايد عاقبت رفتن از اين دشت     خوشا آنان كه چون گل پاك رفتند

                                               ....................................

                        رهـــــا كردى غم بى رنگى ام را     دل ساحل نشين سنگــى ام را

                        دوبيتى هم اگر باشى از امشب     نمى بخشم به تو دلتنگى ام را

                                               .....................................

                       اى چـــــــرخ فلك فغان ز بيدارى تو     شادان احدى نگشته در وادى تو

                       در دور جهان به هر طرف ميگشتم     خوشحـال كسى نبود ز آبادى تو

                                               ......................................

                            خــداونــدا مــــــرا از لطف درياب     دگـــــــــر با من نمانده طاقت و تاب

                            به بيدارى كه محرومم ز وصلش     ميسر كن به من رويش تو درخواب

 

نوشته شده در سه شنبه 7 تیر1390ساعت 14:14 توسط . . . . .|


 

                      به قلبــم سوره كـــوثر نوشتند          دلـــــم را بنده قنبـــر نوشتند

                      به كوى عاشقى در لوح سينه          صد و ده مرتبه حيدر نوشتند

                                                          .................

                                از ياد على مدد گرفتيم          آن چيز كـــــه ميشود گرفتيم

                                در بوته ى آزمايش حق          از نمره ى بيست صد گرفتيم

                                                          ..................

                      حتى اگر از غم جفــــا پير شود          لعنت به دلم اگر ز تو سير شود

                      آنقدر براى تو غزل خواهم گفت          تـا قصه عشق ما جهانگير شود

                                                          ...................

             من را تو به راه عشق خواندى ممنون          از بــابــت عشــــق دل ستاندى ممنون

             حتــى به رقيب اگــــــــــر مرا بفروشى          با من دو سه روز از اينكه ماندى ممنون

                                                          ....................

                  از طعنه جاهلان نخــــواهم ترسيد          بر خنده اين زمانه خواهم خنديد

                  من بر سر عشق پاك خود ميمانم          تا كـــــور شود هر آنكه نتواند ديد

                                                          ....................

                    اگــــــــــر آتش به زير پوست دارى         نسوزى گر على را دوست دارى

                    اگر مهر على در سينه ات نيست         بسوزى گــر هزاران پوست دارى

                                                          ....................

    شبيخون خورده را ميمانم و ميدانم اين را هم         كه ميگيرد ز من جادوى تو چون عقل دين را هم

    تو خواهى آمد و خواهى گرفت از من به آسانى       دلــــــــــم را گر حصار خود كنم ديوار چين را هم

                                                          ....................

                       گـــــــــــر ز كوى او خبر دارى بگو         گر نشانى مختصر دانى بگو

                       مرگ را دانم ولى تا كوى دوست         راه اگــــر نزديك تـر دارى بگو

                                                          ....................

                       من منتظرت شدم ولى در نزدى         بر زخــــــم دلــــم گــــل معطر نزدى

                       گفتى كه اگـــر شود مى آيم اما         مُرد اين دل و آخرش به او سر نزدى

                                                          .....................

                    مــــا را نداده نخل محبت ثمر هنوز         ماييم و گريه شب و آه سحــر هنوز

                    از جلوه بهار و بساط گلم چه سود         صياد بسته است مرا بال و پر هنوز

 

نوشته شده در دوشنبه 30 خرداد1390ساعت 23:30 توسط . . . . .|


 

مى رسد روزى كه بى من لحظه ها را سر كنى      مى رسد روزى كه مرگ عشق را باور كنى

مى رسد روزى كــــه تنها در كنـــار عكــس مــن      شعــر هـــاى كهنه ام را مو به مو از بر كنى

                                                           ............

                   از اهل زمان عــار مى بايد داشت      وز صحبتشان كنار مى بايد داشت

                   از پيش كسى كار كسى نگشايد      اميد به كـــردگــــار مى بايد داشت

                                                           ............

         قسمت نـبــوده گـــــاه به گـــاهى ببينمت      حتــى به قـــــدر نيم نگاهى ببينمت

         هر طور ميل توست همان مى شود عزيز       شايد خودت دوباره نخواهى ببينمت

                                                           .............

                     از گريه بى نهايت ات مى ترسم       آتش نشو از زبانه ات مى ترسم

                     هى! فاصله مجــــاز را حفظ بكـن      از بوسه عاشقانه ات مى ترسم

                                                           .............

          عشق تو بلا بــود، خــريــديــم و گـــذشت      هجر تو گران بود، كشيديم و گذشت

          خواهى به يكى نشين و خواهى به هزار       مقصود نمـك بود چشيديم و گذشت

                                                           .............

                   دى بلبلكى، لطيفكى، خوشگويى      مى گفت ترانه اى كنــار جــويى

                   كز لعـــل و زمـــــرد و زر و زيــره توان      بر ساخت گلى ولى ندارد بوئى

                                                           ..............

                 ما شاخه اى از ايل شقايق هستيم       با قافلـــه و درد موافق هستيم

                 در پرده چرا سخن بگــويم اى دوست      بگذار بدانند كه عاشق هستيم

                                                           ...............

          گـــــر نيايى تا قيامت انتظـــارت ميكــشم       منت عشــق از نگاه پر شرارت ميكشم

          ناز چندين ساله چشم خمارت مى كشم      تا نفس باقيست اينجا انتظارت ميكشم

                                                           ...............

            كنـــــار آشيـــان تو آشيــــانه مــى كنـــم      فضــــاى آشيانه را پر از ترانه مى كنم

            كسى سوال مى كند بخاطر چه زنده اى      و من براى زندگى تو را بهانه مى كنم

                                                           ...............

                          خزان گشته بهارم با كه گويم؟      شكسته شاخسارم با كه گويم

                          به يـــــاد خـــاطرات رفته بر باد       از اين دردى كـه دارم با كه گويم

 

نوشته شده در دوشنبه 30 خرداد1390ساعت 1:54 توسط . . . . .|


 

               من آب شدم سراب ديدم خود را          دريـا گشتم حبـــاب ديدم خود را

               آگـــــاه شدم غفلت خود را ديدم          بيدار شدم به خواب ديدم خود را

                                                     ..................

    امشب شده ام مست كه مستانه بگيرم          بگــــــذار شبى گـــوشه ميخانه بگيــــرم

    افســـانــــه دل قصـــــه پر رنج و ملاليست          خواهم كــه بر اين قصه و مستانه بگيرم

                                                     ...................

              وقتى سخن از پاكى و قانون آمد            از گوشه ى چشم مردم خون آمد

              امـــــروز زبان دست ما را سوزاند            نــــانـــى كه از اين تنور بيرون آمد

                                                     ...................

              آه اى پر و بال من پر و بال خودت             من را نكشـــان چنين به دنبـــال خــــودت

              كالاى شكسته را خريداى نيست            اين دل كه خودت شكسته اى مال خودت

                                                     ...................

              اى معنى انتظار يك لحظه بايست            ديوانه شدم به خاطرت كـــــافى نيست

              برگرد و نگاهم كـن و يك لحظه بگو            تكليف دلى كه عاشقش كردى چيست

                                                     ...................

         اى بى تو زمانه سرد و سنگين در من            اى حسرت روزهاى شيرين در من

         بى مهــــــرى انسان معاصر در توست            تنهايى انســان نخستين در مـــن

                                                     ....................

         تو خورشيدى و من ماهم قبول است؟            تو مثل كوه و من كاهــم قبول است؟

         فقط يك مــرحمت كــــن زود بــــرگــــرد             تو را من چشم در راهم قبول است؟

                                                      ....................

     بايد خريدارم شوى تا من خريدارت شوم              و از جان و دل يارم شوى تا عاشق زارت شوم

     مــن نيستم چون ديگران بازيچه بازيگران              اول به دام آرم تو را و انگه گــــرفتـــارت شــــوم

                                                      .....................

              من زاده ى شهوت شبى چركينم               در مذهب عشق كافرى بى دينم

              آثـــار شبزفاف كــــــامى ست پليد              خونى كه فــســرده در دل خونينم

                                                      .....................

       گفتم كه چيست فرق ميان شراب و آب               كاين يك كند خنك دل و آن يك كنــــد كبــاب

       گفتا كه آب خنده عشق است در سرشك            ليكن شراب نقش سرشك است در سراب

 

نوشته شده در جمعه 27 خرداد1390ساعت 16:4 توسط . . . . .|


 

 

                      

                     آن يار كه آشناى‌ خود كرد مرا             بيگانه شد آنچنان كه نشناخت مرا

                     در بازى عشق من نبردم او را                      او برد مرا و رايگان باخت مرا

                                                              .................

        ميل دريا گر كنى من ديده را دريا كنم             ميل صحرا گر كنى من سينه را صحرا كنم

        نا اميدم گر كنى ميميرم اما باز هم            در همان حالت كه مى ميرم دعايت مى كنم

                                                             ..................

                  پيوستن دوستان به هم آسانست               دشوار بريدن است و آخر آن است

                  شيرينى وصل را نمى دارم دوست              از غايت تلخيى كه در هجران است

                                                             ..................

                   جز فكر جدا شدن ز دلدارم نيست               اين صبر هراسنده ولى‌ يارم نيست

                   دندان به جگر نهادنى مى بايد                      اما چه كنم صبر جگر دارم نيست

                                                             ..................

                        كوى تو كه آواره هزارى دارد               هر كس به خود آنجا سر و كارى دارد

                        تنها نه منم تشنه ديدار، آنجا             جايى است كه خضر هم گذارى دارد

                                                              ..................

                   گر كسب كمال مى كنى مى گذرد              ور فكر محال مى كنى مى گذرد

                   دنيا همه سر به سر خيال است خيال         هر نوع خيال مى كنى مى گذرد

                                                              ...................

                      فرياد كه سوز دل عيان نتوان كرد              با كس سخن از داغ نهان نتوان كرد

                      اينها كه من از جفاى هجران ديدم           يك شمه به صد سال بيان نتوان كرد

                                                             ....................

                      مجنون به من بى سر و پا مى ماند           غمخانه من به كربلا مى ماند

                      جغدى به سراى من فرود آمد و گفت      كه اين خانه به ويرانه ما مى ماند

                                                             ....................

                        تا در ره عشق آشناى تو شدم               با صد غم و درد مبتلاى تو شدم

                        ليلى وش من به حال زارم بنگر                   مجنون زمانه از براى‌ تو شدم

                                                             .....................

                        تا كى ز مصيبت غمت ياد كنم                  آهسته ز فرغت تو فرياد كنم

                        وقت است كه دست از دهن بردارم           از دست غمت هزار بيداد كنم

نوشته شده در یکشنبه 8 خرداد1390ساعت 20:59 توسط . . . . .|



مطالب پيشين
» شعر های زیبا
» حدیث دل من
» حدیث دل من
» شعر های زیبا
» حدیث دل من
» حرف دل دوستان
» حديث دل من
» دو بيتى هاى زيبا
» حديث دل من
» حديث دل من